Σπύρος Στάβερης: Το φωτογραφικό μου έργο

Παρουσίαση στο Φωτογραφικό Φεστιβάλ 2022
Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2022, ώρα 20:00

spiros staveris

Την Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου στο πλαίσιο του Φωτογραφικού Φεστιβάλ Αγρινίου ο Σπύρος Στάβερης θα παρουσιάσει το φωτογραφικό του έργου, σε μια ανοιχτή συζήτηση με το κοινό και συντονίστρια την Φωτεινή Παπαχατζή, πολιτιστική διαχειρίστρια και εικαστικό στο ανακαινισμένο κτίριο της Παλαιάς Δημοτικής Αγοράς Αγρινίου
Η παρουσίαση γίνεται με αφορμή την έκθεση φωτογραφίας του καλλιτέχνη που φιλοξενείται στο φεστιβάλ από 10 έως 25/9/2022.

Ο Σπύρος Στάβερης γεννήθηκε στην Αθήνα. Μέχρι το 1974 έζησε στο Παρίσι και από τότε έως το 1985 μοίραζε τη ζωή του μεταξύ Παρισιού και Αθήνας, οπότε και επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα. Έχει ελληνική και γαλλική υπηκοότητα. Σπούδασε Ιστορία στο Παρίσι (Universite Paris VII και Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales). Από το 1989 εργάζεται ως φωτογράφος, κυρίως στον ελληνικό και ξένο Τύπο.

“Με τρόπο άλλοτε καυστικό και άλλοτε μελαγχολικό, άλλοτε χιουμοριστικό και άλλοτε στοχαστικό, διαπερνάει με τη ματιά του τα χρόνια της επίπλαστης ευμάρειας, των κοσμικών δεξιώσεων και της υπερβολής.
Εισχωρεί με τρόπο αθόρυβο, σχεδόν ηδονοβλεπτικό, μέσα στη ζωή των εκπροσώπων του πολιτικού σκηνικού και της show business, και σχολιάζει την επιτυχία τους με όρους γκροτέσκο θεάματος. Ταυτόχρονα διεισδύει στο underground, στις αντικουλτούρες της νύχτας, στους τόπους δουλειάς μιας περιθωριοποιημένης εργατικής τάξης, αλλά και στις προσδοκίες των μεσαίων στρωμάτων για κοινωνική ανέλιξη. Το έργο του αποτελεί μια ανατομία. Μια ανατομία που ταλαντεύεται ανάμεσα στην παιγνιώδη περιέργειά του να βρεθεί μέσα στο παράδοξο και την έγνοια του να το υπερβεί και να το μεταχειριστεί μέσα στην ιστορικότητά του”.

Δημήτρης Κεχρής (Kollektiv 8)

Αποσπάσματα από το Lifo, από συνέντευξή του στην Μερόπη Κοκκίνη:

«Δεν είμαι φωτογράφος του περιθωρίου, πρόκειται για παρεξήγηση. Είμαι μάλλον ένας φωτογράφος χωρίς ιδιότητες. Φωτογραφίζω την υπερβολή ως σύμπτωμα περισσότερο, είτε έχει να κάνει με τους κοσμικούς είτε με τους περιθωριακούς. Βέβαια, δεν πρόκειται για την ίδια υπερβολή. Όταν είσαι στο περιθώριο, δεν προσποιείσαι ότι ζεις, αλλά ζεις με το ένστικτο. Αυτό το βρίσκω πολύ πιο έντιμο, πιο κοντά στα ουσιώδη και πάντα θα με συγκινεί η αξιοπρέπεια της πτώσης…
Η φωτογραφία μου προσφέρει την ευκολία της χρονολογικής καταγραφής. Μου προσφέρει κι άλλα πράγματα, μια εξωστρέφεια που αλλιώς δεν την έχω καθόλου, ένα θάρρος που μπορεί να θεωρηθεί κάποιες φορές και θράσος και μια οργανική σχέση με τον κόσμο και την πόλη μου…
Στην Αθήνα είναι (ήταν) σχετικά εύκολο να ξεκινήσεις αυτό που θέλεις, μετά όμως χρειάζεσαι άλλες αντοχές για να μη σε συνθλίψουν οι κλειστοί ορίζοντες. Ο, τι έκανα εδώ ήταν απόρροια μιας φτωχής τέχνης. Συμβιβάστηκα με αυτό που μου παρείχε ο υποτυπώδης εξοπλισμός μου, χωρίς όμως να το κάνω και πανάκεια. Συμβιβάστηκα, επίσης, με την ιδέα ότι ο χώρος μου είναι η φωτογραφία, και όχι ο κινηματογράφος, κι ας με έχει διαμορφώσει οριστικά η Γαλλική Ταινιοθήκη. Αφότου κατάλαβα ότι η φωτογραφία έχει τη δική της αυτονομία και δεν είναι ένα απλό σκαλοπάτι προς κάτι πιο ολοκληρωμένο κι ότι επίσης μου ταιριάζει και πολύ περισσότερο στον χαρακτήρα, απελευθερώθηκα…
Με γοητεύουν πολύ οι Γιαπωνέζοι φωτογράφοι, οι τόσο παραγνωρισμένοι – εκτός από τον Αράκι. Θαυμάζω την ιλιγγιώδη αισθητική και την απαράμιλλη τόλμη τους, αλλά θα ήθελα να τους παραβγώ με τον δικό μας μεσογειακό ρομαντισμό…
Αυτά που έκανα εδώ στη φωτογραφία δεν θα μπορούσα να τα κάνω αλλού. Μου χρειάζεται τελικά μια οικειότητα, μια συνενοχή, που μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσα να βρω. Η Αθήνα μου πάει, είχε όταν πρωτοήρθα, και το διατηρεί ακόμη, αυτό τον αντιφατικό χαρακτήρα της παλιομοδίτικης και της σύγχρονης πόλης που μ’ ενθουσιάζει. Είναι σαν να με βοηθάει να οικειοποιηθώ, πάλι μέσω της φωτογραφίας, κομμάτια ολόκληρα από το παρελθόν μου».
https://www.lifo.gr/proswpa/athenians/spyros-staberis

Scroll to Top